Dlaczego warto mierzyć ciśnienie centralne?

Jaka jest różnica pomiędzy ciśnieniem tętniczym obwodowym i centralnym?

Pierwszy aparat do pomiaru ciśnienia tętniczego skonstruował  Riva-Rocci w 1896 roku, aparat składał się z mankietu ramiennego  połączonego z miernikiem rtęciowym. Pełne zastosowanie aparatu stało się możliwe dzięki opisaniu przez Mikołaja Korotkowa w 1905 roku tzw. tonów Korotkowa(I-V). Wcześniej pomiar ciśnienia tętniczego możliwy był tylko metodą inwazyjna za pomocą kaniuli włożonej do tętnicy i połączonej ze szklaną rurką z podziałką. Obecnie nadal dokonujemy pomiarów ciśnienia tętniczego metodą osłuchową(Korotkowa)lub oscylometryczną(zmiany objętości mankietu pod wpływem pulsowania tętnicy ramiennej). Pomiarów dokonujemy na ramieniu(polecane) lub na  nadgarstku(mniej polecane i obarczone dużym błędem) Uzyskujemy w ten sposób wartości ciśnienia obwodowego, które w zależności od przebiegu(kręty przebieg, zagięcia, skrzyżowania oraz kąty odejść innych naczyń) i właściwości ścian(elastyczność, sztywność, podatność )tętnicy podobojczykowej, pachowej i ramiennej mogą znacznie różnić się od ciśnienia centralnego(wartość ciśnienia rejestrowana w początkowym odcinku aorty wstępującej).

Dziedzina medycyny zajmująca się nadciśnieniem tętniczym to hipertensjologia, a lekarz specjalista od nadciśnienia to hipertensjolog.